Thomashuisbewoners kleuren de Samentuin oranje met vogelverschrikker Louis

Woensdagmiddag 16 juni was het zover. De bewoners van Thomashuis Kaatsheuvel kwamen langs op de Samentuin voor een gezellige activiteitenmiddag. Waar de vorige keer het slechte weer roet in het eten gooide en de middag niet door kon gaan, stond vandaag de zon hoog aan de hemel, gaf de thermometer 30 graden aan en zaten bewoners en vrijwilligers met zijn allen heerlijk beschut onder de overkapping bij de keet en in de schaduw van de Elzenrij.

Lees het hele verslag onder de fotogalerij

Welkom en Rondleiding

De bewoners en hun begeleiders worden om twee uur van harte welkom geheten op de Samentuin waar Malin hen vertelt over het programma van de dag. Voor de bewoners is het prettig als ze weten wat er te gebeuren staat, want een nieuwe omgeving is soms best wel spannend. Na een onderlinge kennismaking onder het genot van een kopje thee uit eigen tuin en frisse limonade, vertelt Ad hen met verve over de ontstaansgeschiedenis van de Samentuin, wat ecologisch tuinieren eigenlijk is en wat het mooie en grappige verhaal van Rupsje Nooitgenoeg je hierover kan leren! De bewoners luisteren aandachtig en moeten ook wel lachen om die vraatzuchtige rups die uiteindelijk zo’n wonderschone vlinder wordt.

Een rondleiding door de tuin volgt, waar ze aardbeien plukken en proeven, om met nog volle mond, het takkenrilbruggetje over te steken; een ril die zij vorig jaar zelf gevuld hebben met wilgentakken uit de tuin van het Thomashuis en die nu dient als schuilplek voor vogels. Ze bekijken het boompje van Jordi en het symbolische bankje van Sandra, om vervolgens in polonaise het olifantenpaadje door de fruitgaard te nemen. Zo waden ze door een zee van veldbloemen, langs fruitbomen met oorwormenpotjes, stoppen ze even bij de receptie van het insectenhotel en kijken op naar de bijenkasten op de dijk. Ad vertelt dat de honing voor de bijen zelf blijft dit jaar en alleen als er echt veel over is, we er zelf ook een beetje van mogen snoepen. Eenmaal uit het paadje, zien ze in de verte pompoenen groeien op de composthoop en terwijl de zintuigen geprikkeld worden door kruiden van weleer roept het Vergeet Mij Nietje hen toe in haar laatste blauw, voordat zij eindelijk grijs kleurt.

Louis de Vogelverschrikker

Na de rondleiding kunnen de bewoners zelf aan de slag met een activiteit. Bas, Paul, Joey en Martijn maken met Ted en Ad een vogelverschrikker voor in de groentetuin. Alvast een goede oefening voor thuis, waar zo’n verschrikker ook zeer gewenst is, omdat de vogels alle tuinbonen aan het oppikken zijn.

Nu zijn op de Samentuin vogels en insecten meer dan welkom, getuige alle vogelkastjes die opgehangen zijn en de verschillende manieren waarop de biodiversiteit gestimuleerd wordt. Maar natuurlijk hoeft niet alles wat we planten opgepikt te worden door de vogels en wellicht dat zo’n grote verschrikker die vogels op andere ideeën kan brengen. Dus de heren gaan aan de slag; een (voetbal!)oranje overall (gekregen van Marleen’s collega!) wordt gevuld met stro (van Boer Spierings!) en houten palen, Joey en Martijn tekenen een gezicht en hij krijgt een prominente plek in het groenteperk. Nu moet ie natuurlijk nog een naam krijgen. En wat een schik hebben ze, als ze bedenken dat deze verschrikker Louis moet heten; de naam van de zorgondernemer en hun begeleider van het Thomashuis. LOWIEKE, roept Bas zo hard als hij kan.

Geurzakjes van lavendel

Marij heeft voor de dames van het Thomashuis (Wendy, Anouk, Trijne, Iris en Teresxa) een doos vol gedroogde lavendel klaargezet en mooie ronde stofjes geknipt, zodat zij zelf een geurzakje kunnen maken. Een leuke, eenvoudige activiteit, met als resultaat een leuke souvenir voor thuis. Ook de mannen sluiten later aan, zodat nu alle kledingkasten op het Thomashuis naar lavendel geuren!

Worstenbroodjes op het vuur

Wat is het een warme en gezellige middag en om de temperatuur nog een beetje op te voeren, maakt Ted een vuurtje. Niet zomaar natuurlijk! We willen de bewoners ook nog graag wat lekkers aanbieden, iets wat ze zelf kunnen maken én opeten. Worstenbroodjes! Nadat ze de worstjes op takken met gescherpte punten spietsen en het deeg eromheen rollen, houden ze de broodjes boven het vuur. Enige tijd later en inmiddels met flink wat zweetdruppeltjes op het voorhoofd kleuren de broodjes bruin. Meer of minder gaar ; smullen maar!

De Gulle Boom

In de schaduw van de Elzen sluit Marleen de middag af met het prachtige voorleesverhaal ‘De Gulle Boom’. Dit verhaal gaat over een boom die alles van zichzelf aan een jongen geeft omdat hij van hem houdt en over de jongen die maar neemt en neemt. ‘Hij wil wel veel hebben’ merkt Martijn op, en ‘waarom dan?’ vraagt Wendy. Best wel wat stof tot nadenken voor de bewoners over hoe we als mensen omgaan met de natuur.

Trijne en Teresxa durven bijna niet meer terug te komen op hun vraag of ze bloemen mogen plukken voor thuis. Maar Malin neemt ze mee voor een laatste rondje over de tuin, waarna ze terugkomen met een bescheiden boeket en een stralende glimlach.

Wat is het een middag vol belevenissen geweest, de bewoners worden opgepikt door Louis (de echte) en gaan weer op weg naar huis, waar een plons in het zwembad op hen wacht.

En wij, de vrijwilligers, drinken nog een koud drankje na en proosten op de dag. Wat heerlijk dat we hier vandaag met zijn allen mochten zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s